Herkenning en erkenning
Echte verhalen waar rouw de zorg raakt raken.
Korte verhalen over jou, je collega’s, clienten en mij.
Rouw is van iedereen. Juist in de zorg is verlies verweven in de praktijk van alledag. In de verhalen maak ik gebruik van mijn ervaringen van de afgelopen 30 jaar, Daarbij kijk ik door de bril van begeleider, teamleider, manager en bestuurder.
De illusie van maakbaarheid
Mijn belofte is ingelost, Bas was slechts 23 jaar… te jong om te sterven en te ziek om te leven. Zaterdag 28 februari is het 6 jaar geleden dat onze oudste zoon in onze armen overleden. In het bijzijn van zijn broer, zus en drie persoonlijk begeleidsters van de afgelopen jaren hielden Janke en ik…
Levend verlies verjaart niet
Onvoorwaardelijke liefde bestaat echt. De deur achter ons viel dicht. Voor ons zat de neuroloog; een klassieke witte jas, grijs haar en een gedistingeerde bril. De spanning was intens, we stonden op scherp. Al had de aio ons in de naastgelegen ruimte ons bemoedigend toegesproken, in deze ruimte zou onze roze wolk met woorden tot…
Binnen raast de storm…
“Binnen in je hoofd lijkt het bladstil…” Zijn ogen staarden leeg de ruimte in. Mensen aan tafeltjes, smakkend, pratend met volle mond. Een golf van geluid sloeg over hem heen—harde lachsalvo’s, bestek dat tegen borden kletterde. Alsof hij onder water werd gezogen. Geluiden doofden langzaam weg. Stilte voor de storm… Jannes is de jongste uit…
Afscheid op papier
“Hij schreef een brief, niet om te versturen, maar om los te laten.” Met trillende handen vouwde hij het papier open. De randen waren al wat omgekruld, alsof de woorden die erop stonden te zwaar waren om stil te blijven liggen. “Beste papa,” begon het, zijn stem nauwelijks hoorbaar. De stilte in de kamer werd…
Hoe lang nog…
“Ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud” Deze hakte er stevig in! Terwijl de ruitenwissers in een vast ritme zwiepten, sloeg de regen gestaag neer op de voorruit. Ben klemde het stuur zo hard vast dat zijn knokkels wit werden. Hij hoorde nog steeds Mariekes stem: “Ik weet niet hoe lang ik dit…
De eerste sneeuw viel
“De eerste sneeuw viel, maar niemand liet voetstappen achter in de tuin.” Het was stil, op de zachte tik van smeltend ijs op het glas na. Eefje stond voor het raam, haar hand om een kop thee die allang was afgekoeld. De tuin lag onaangeroerd, een witte vlakte waar geen mens zich aan had gewaagd….
